Wat gaan jullie doen?

“Wat gaan jullie hieraan doen?” Het is een vraag die dikwijls gesteld wordt, vooral door mensen die plots met een situatie worden geconfronteerd die onaanvaardbaar is, of die soms onwettelijk is en die ook discriminerend is. Dat zijn de momenten wanneer mensen zich plotseling tot het Vlaams Belang wenden want dan realiseert men zich dat de meerderheidspartijen veel zeggen maar niet veel doen, of toch niet dat wat men van hen verwacht in een normale democratie. De regeringsakkoorden zijn gebaseerd op compromissen die zodanig verwaterd zijn dat ze praktisch nutteloos zijn. Wetten moeten soms jaren besproken en aangepast worden voor ze eindelijk aanvaard en gestemd worden; of ze worden met de snelheid van het licht door kamer en senaat gejaagd zodat er geen mogelijkheid is om er nog iets logisch of doeltreffend van te maken.


Vanaf het moment dat de zaken verkeerd lopen en wanneer het duidelijk wordt dat de regeringspartijen niet kunnen of niet willen ingrijpen om een absurde situatie recht te trekken, die zij, of hun voorgangers, zelf geschapen hebben, denken veel mensen aan het Vlaams Belang. Eens te meer wanneer iemand zelf slachtoffer is geworden van een wetgeving of van een situatie waar duidelijk twee maten en gewichten worden gebruikt. Dan plots wordt men zich ervan bewust dat de meerderheidspartijen aan de basis liggen van het probleem door een totaal absurd wettelijk kader te hebben geschapen, of door het flagrant negeren van wat een groot deel van de bevolking wil of verwacht van de wetgevers.

Het Vlaams Belang zit noodgedwongen in de oppositie. Dat is spijtig genoeg niet de plaats van waar het Vlaams Belang iets daadwerkelijks kan ondernemen om een situatie te verbeteren of te veranderen. Terwijl een oppositie nodig is om een evenwicht te scheppen en de meerderheid te controleren, kan het Vlaams Belang vanuit de oppositie, alleen het vuur aan de schenen van de meerderheid leggen, hen vanuit de oppositie er op wijzen dat de dingen verkeerd lopen en proberen om toch enige positieve invloed op de wetgeving te hebben. Meer dan dat kan een partij in de oppositie niet doen. Zelfs dat wordt in dit geval, meestal door de anderen genegeerd. Om echt iets te realiseren moet het Vlaams Belang mee in het bestuur zitten. Zo zou het in een logische situatie voor een verkozen partij, in een normaal land, zijn. Maar we weten allemaal dat de situatie hier niet logisch is en dat we niet in een normaal land leven. Een democratisch verkozen partij buiten spel zetten, en houden, is een communistische tactiek die in alle communistische landen wordt toegepast door de heersende communistische partij. Het zijn landen waar er officieel maar één partij is. Dat deze tactiek en uitsluiting ooit in dit land aanvaard werd is een regelrechte schande, een aanfluiting van rechtvaardigheid en een schending van de democratie.

Juist omdat ze het niet zijn, moeten communisten iedereen blijven overtuigen dat ze wel democratisch zijn, vandaar dat ze het woord in de naam van hun partij of republiek inlassen. Ze kunnen zich enkel handhaven door middel van een dictatuur. Het is zo doorzichtig als glas. Als ik morgen mijn hond een kat moet noemen dan zal mijn hond toch blijven blaffen en zich gedragen als een hond. Maar als een extreem linkse partij zich democratisch verklaart dan zijn er een boel mensen die het geloven. Want aan die verklaring hangen de communisten een deel beloofde voordelen. Het is de wortel waarmee men de ezel paait zodat hij de halster niet ziet die hem uiteindelijk van zijn vrijheid zal beroven. Maar, omdat het pure communisme in dit land niet echt populair is hebben de drie communistische partijen, de sp.a, de pvda en de groenen waarschijnlijk het woord democratisch niet in hun naam gezet. Kwestie van zand in de ogen van de goedgelovigen te strooien. Ze zijn er in geslaagd om bij een deel van de bevolking, leugens voor waarheid te verkopen. De andere twee partijen (CD&V en Open VLD) hebben het woord “democraten” wel in hun partijnaam opgenomen. Het zijn zelfbenoemde democraten: christen democraten en liberaal democraten maar ze staan in feite dichter bij de andere drie, op communistische leest geschoeide, partijen en delen hun ondemocratische houding tegenover het Vlaams Belang. Ze waren centrum rechts maar zijn nu centrum links en hebben veel meer gemeen met links dan met rechts. Het bewijs is dat ze met linkse en extreem linkse partijen coalities aangaan.


Dit even terzijde om de ingewikkelde situatie in dit land te onderstrepen en de gespletenheid van de politieke gemeenschap aan te tonen. Het valt op hoe die partijen zich draaien en keren (dat noemen ze dan vernieuwen) naargelang ze denken wat bij de kiezer zal aanslaan. Er wordt ook van naam veranderd telkens een verlies wordt geleden. Ze rekenen erop dat een naamsverandering of aanpassing overtuigend is om stemmen binnen te rijven. Ze willen naar buiten toe aantonen dat ze modern en progressief zijn, dat ze met een nieuwe naam anders en beter zijn, volledig in synchronisatie met de trend van de tijd. In feite is er echter niet veel veranderd aan de kern van de zaak maar populaire thema’s worden graag gebruikt om kiezers te vangen. Het is plat politiek opportunisme.



Dan is er ook nog het buitenbeentje NV-A. Deze partij die plots uit het niets is gegroeid, zit verspreid over het politieke landschap. Het is helemaal niet duidelijk waar ze naartoe wil want ze zit tegelijkertijd rechts, links of in het midden. Links wil van hen niet veel weten, behalve om een fractie te vormen in het EU parlement, en bij rechts wil ze zelf niet aansluiten. Deze tweespaltigheid schept verwarring. Zoekt ze misschien een gulden middenweg? In het politieke landschap hier bestaat die niet. Hier werken alleen toegevingen van het noorden aan de eisen van het zuiden. Iedere regering heeft dat telkens zwart op wit bewezen. Tevens wil ze overtuigen dat Vlaamse onafhankelijkheid zal voortvloeien uit een confederatie. Ze probeert een bestaand begrip volledig om te draaien, de kar voor de paarden spannen. Dat kan niet, het is niet logisch.


Om de zaken hier te veranderen wordt het steeds moeilijker. Er is een drastische ommekeer nodig die de logica terug brengt in een systeem dat volledig ontspoord is onder leiding van het extreem linkse gedachtegoed. Maar er is meer dan dat. Vlaanderen is doorspekt met de overblijfselen van de Franse overheersing en het Franse Imperialisme van weleer. Tijdens de heerschappij van Napoleon werd Frans de verplichte taal en vond er een immigratie plaats van Fransen die alle openbare ambten innamen. Studeren kon alleen in het Frans. Na de val van Napoleon in 1815 werd Vlaanderen opnieuw overspoeld met Fransen, ditmaal door tegenstanders van de Bourbons. Het merendeel van die Franse immigranten vestigde zich in Brussel. Uiteindelijk was het hun doel, in 1830, om de hele Regio te verfransen. Het is hen ook bijna gelukt. Studeren kon nog altijd niet in het Nederlands. In de tweede helft van de vorige eeuw is er eindelijk een kentering gekomen. Er is echter nog een enorme achterstand in te halen. Vlamingen die nog maar sinds enkele decennia in hun moedertaal kunnen studeren zijn nog niet echt opgewassen tegen Franstalige onderhandelaars en “meesters in het vak” die dat al eeuwen hebben kunnen doen. De bewijzen zijn er, iedere politieke onderhandeling heeft steeds groot voordeel opgeleverd aan het zuiden, en de Vlamingen, die waren tevreden met de kruimels en verkochten het aan het volk als een overwinning.


Een onafhankelijk Vlaanderen wordt ook gedwarsboomd door Vlamingen die nog steeds beïnvloed worden, bewust of onbewust, door de Franse overheersers uit het verleden en hun hedendaagse afstammelingen. Het zijn Vlamingen die zichzelf en Vlaanderen verloochenen in de overtuiging dat Vlaming zijn niet rijmt met democratisch zijn, of dat Vlaanderen niet groot genoeg is om een onafhankelijke staat te worden. Ze geloven de linkse propaganda die zelfs door partijen met een Vlaamse naam wordt gesteund en verspreid.


De naam Vlaanderen komt voor het eerst voor in een middeleeuws document van de 8ste eeuw. In de 16de en 17de eeuw kende Vlaanderen een glorietijd en was het zeer welvarend. Door oorlogen en diplomatieke onderhandelingen werden de grenzen steeds veranderd en is veel Vlaams grondgebied verloren gegaan zoals Zuid-Vlaanderen aan Frankrijk en Zeeuws-Vlaanderen aan Nederland maar toch was het een gekend feit dat Vlaanderen een rijk gebied was, vooral omdat Vlamingen harde werkers waren en zijn. Het was steeds het welvarende Vlaanderen, dat aan de overwinnaars een oorlogsschatting betaalde. Dat is tot op heden nog niet veranderd. Vlaanderen betaalt nog altijd voor de rest van het grondgebied. Alle grootmachten uit het verleden wilden Vlaanderen bij zich inlijven. Door de eeuwen heen werd het grondgebied verkapt, werd de bevolking onderworpen en werd een groot deel van de bevolking verdreven door o.a. de Spaanse Inquisitie. Na het einde van de Spaanse overheersing werd het achtereenvolgens door de heersende machten van het ogenblik onderworpen, waarvan Frankrijk de laatste was, om uiteindelijk uitgebuit te worden door de nakomelingen van Franse immigranten die zich vanaf 1830 belgen konden noemen en verklaarden dat het nieuwe land Franstalig zou zijn.


Vlaanderen is een land om trots op te zijn, zoals het vroeger was en zoals het nu is, en Vlaming is een naam om trots op te zijn. Vlaanderen verdient zijn onafhankelijkheid. Al werd het door de eeuwen heen gedecimeerd, het is niet te klein om zelfstandig te zijn zoals sommigen beweren. Er zijn veel kleinere gebieden, kijk maar naar de stadstaatjes zoals Monaco, Liechtenstein en Andorra. Het zijn onafhankelijke Europese ministaatjes die zelfs geen deel uitmaken van de EU. Het is het beste bewijs dat een kleine staat zelfs geen lidstaat van de EU moet zijn om te kunnen bestaan en om enorm welvarend te zijn.


In het boek “Twintig eeuwen Vlaanderen, Deel 1 Geschiedenis van Vlaanderen” verschenen in 1972, staan aan het einde van de inleiding volgende belangrijke woorden:


“Alleen een volk met een gezond nationaal besef kan weerstand bieden aan de verschillende Europese stromingen op politiek, sociaal en economisch vlak, stromingen die soms een breuk met eigenheid en verleden nastreven maar o.i. hierdoor opbouwende kracht missen voor de toekomst. Ook vernieuwing wortelt in de bodem van een historisch gegroeid verleden.”


Het Vlaams Belang is standvastig, ondubbelzinnig en rechtvaardig. Het Vlaams Belang verandert zijn standpunten niet om aan een regering te kunnen deelnemen. Alleen door te kiezen voor het Vlaams Belang zal Vlaanderen ooit uit het hedendaagse slop geraken. Vanaf de 8ste eeuw is er al sprake van Vlaanderen. Na bijna 13 eeuwen van onderdrukking en overheersingen bestaat het nog steeds en draagt het nog steeds dezelfde naam. Dat verdient toch een ereplaats als onafhankelijke Staat naast andere onafhankelijke Staten die ook al eeuwen bestaan


Wat gaan jullie doen?


In het belang van Vlaanderen, stem Vlaams Belang!


Denk eraan op 25 mei en vergeet uw stok niet mee te brengen, hij staat achter de deur.


 

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...