Open-Schengen

Navid Sharifi


Ten tijde van zijn uitwijzing was het groot nieuws op alle zenders. De nieuwsankers van dienst hadden zichtbaar te doen met deze Afghaan want, zo spraken ze, deze jonge man zou in zijn thuisland, Afghanistan, moeten vrezen voor het vege lijf. Zijn vader was ginder al om het leven gekomen en hem wachtte waarschijnlijk hetzelfde lot. Eerst beweerde hij dat hij geen familie meer had ginder. Hij was daar moederziel alleen. Dat zou uitzonderlijk zijn want in die streken heeft iedereen over het algemeen een hoop kinderen, maar het zou eventueel toch kunnen. Uiteindelijk kon hij bij een oom logeren maar slechts tijdelijk en niet te lang want die oom had ook schrik voor de gevolgen enz. enz. enz. Hij had dus wel familie. De eerste openbare leugen was gevallen.


Men probeerde met hem in contact te blijven. Volgens het nieuws van toen klonk hij ongelukkig en angstig aan de telefoon. Zijn advocaat draaide mee in die molen van misleiding (of was misschien wel de drijfveer) en voegde er, met sombere stem en trieste ogen, zijn commentaar aan toe. Ze gingen alles proberen om hem terug naar hier in veiligheid te brengen. Geen moeite noch middelen zouden bespaard blijven want het wordt toch allemaal betaald met ons belastinggeld. Zo kennen we die linksen, altijd begaan met de medeburger van vreemde oorsprong, vooral de linkse asielzoeker of immigrant. Ze deinzen er zelfs niet voor terug te liegen en te bedriegen om hun slag thuis te halen. Er werd dan ook alles aan gedaan om ons een schuldgevoel aan te praten in de hoop dat er misschien iets in gang zou worden gezet om hem terug te halen, tevergeefs. Zelfs zijn werkgever verklaarde dat hij onmiddellijk terug in dienst zou worden genomen, want hij was een goed vakman (om daaronder te laten verstaan dat hij niet van ons geld zou profiteren). Helaas, alle linkse inspanningen ten spijt, het mocht niet baten.


Zijn laatste telefoongesprek, dat plots afgebroken werd, werd met een psychologische snik de wereld in gestuurd, een Grieks drama waardig. Dan werd het plots stil en men vreesde voor het ergste. Was hij ondergedoken of was het erger? Men durfde er niet aan te denken laat staan het onder woorden te brengen. Het werd iedereen duidelijk gemaakt, zonder het met zoveel woorden te zeggen, dat we allemaal schuldig zouden zijn in geval hem iets overkwam in zijn thuisland. Het zou onze fout zijn omdat we het hadden laten gebeuren en we hem tegen wil en dank hadden buiten gesmeten. Wat een hardvochtig volkje zijn wij toch. Wat had men verwacht? Er waren ooit witte marsen, voor ontvoerde en vermoorde kinderen, die de straten van Brussel wit kleurden. Er zou veel veranderen. Dat heeft ook niet veel geholpen. Dat hebben we ondertussen gezien. En hier ging het werkelijk over onschuldige, ontvoerde, gemartelde en vermoorde kinderen.


Iedereen was de hele heisa al vergeten tot we deze week plots vernamen dat Polen de EU wetgeving betreffende migratie en asiel aan zijn laars lapt. De Poolse ambassade in Afghanistan had Sharifi een visa verleend om te trouwen met een Poolse. Volgens de EU wetgeving mocht hij gedurende een periode van drie jaar in geen enkel Schengen land vertoeven maar hij verblijft nu wel degelijk in Polen en hoopt zo vlug mogelijk naar België terug te keren. Die truc heeft hij misschien geleerd van die andere asielzoeker/immigrant/extremist die hem dat in Antwerpen al had voorgedaan en die nu zelfs voor een lokale krant mag schrijven met als gevolg dat de standaard van die krant een goed stuk gezakt is. Wie dus dacht dat de kous af was is eraan voor de moeite, de kous werd en wordt nog volop verder gebreid want het zijn gewoonlijk lange kousen en bij één kous zal het natuurlijk niet blijven.


Men kan zich afvragen waarom er verleden jaar plots geen nieuws meer was van de uitgewezen asielzoeker. Misschien was de batterij van zijn gsm leeg en kon hij die niet meer opladen omdat hij de oplader hier achtergelaten had, of hij was die ginder verloren. We kunnen enkel gissen maar of hij ooit in gevaar was ginder is een ander paar mouwen. Het lijkt veel meer op opgezet spel want het was een publiek geheim dat hij terug in zijn thuisland was en dus gemakkelijk op te sporen indien men het werkelijk op hem had gemunt. Dat is dan de tweede openbare leugen. Of hij die leugens zelf heeft bedacht of met hulp van zijn advocaatje is niet duidelijk. Voor effect heeft die plotse stilte toen wel gezorgd en dat was waarschijnlijk ook de bedoeling. Het was de spreekwoordelijke stilte voor de storm. Meer dan waarschijnlijk was hij toen al, met de steun van zijn linkse pro Deo advocaat, druk in de weer om een niet vergrendelde achterdeur te vinden in de EU en via die deur de weg terug naar hier. Maar, waarschijnlijk ook op aanraden van zijn linkse raadsman, zal hij wachten tot na de verkiezingen in de hoop dat er een meer “gemodereerde” (links of extreem links dus) minister of staatssecretaris het asiel en migratiebeleid in handen krijgt.


Dit is het zoveelste staaltje van misbruik, van leugens, van bedrog, van overtreding van de wet en van linkse misleiding.


Denk hieraan op 25 mei!

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...