OIKOFOBIE

In een zeer beknopte samenvatting van het boek van Thierry Baudet staat het volgende:


“Oikofobie is het tegenovergestelde van xenofobie. Niet de angst voor het vreemde, maar voor het eigene. Een afkeer van geborgenheid; het willen stukmaken van het thuis. Oikofobie is wat de westerse elites drijft. Modernisme in de kunsten, multiculturalisme en het Europese project: ze komen er direct uit voort. Het zijn symptomen van een ziekelijke behoefte aan vervreemding en ontworteling. In Oikofobie identificeert Thierry Baudet deze ziekte van onze tijd. Het is het aangrijpende credo van de nieuwe avant-garde.”


Het is dus het begin van de zelfverloochening en uiteindelijke vernietiging verpakt in een vals beeld van liefde voor het andere, het vreemde. Het is onnatuurlijk. Het wordt opgedrongen en verplicht door linkse overheden. Hoe nefast dit kan zijn kan men lezen in de lofzang van Hilde Sabbe in Het Laatste Nieuws van 9 januari waarin zij beweert dat ze in Brussel het best haar heimwee naar Medina kan verdrinken omdat Brussel haar het meeste aan Medina doet denken. Tevens minimaliseert ze de problemen waar Brussel door geplaagd wordt.


Dan is er een artikel geschreven door een journalist naar aanleiding van de jongeman die in Molenbeek lafweg in de rug geschoten werd en waarin hij zegt dat ook hij al door een agressieve Marokkaan werd geslagen omdat hij niet vlug genoeg wegreed toen het licht op groen sprong. Hij doet ook zijn best om te verklaren dat het uitzonderingen zijn en dat er echt niet zoveel aan de hand is met Brussel. Hij vindt het ook niet aanvaardbaar dat men Brussel steeds in een slecht daglicht zet. De waarheid mag dus niet gezegd worden.


Het zijn duidelijke voorbeelden van de multiculturele verplicht opgelegde aanvaarding van alles en iedereen die niet eigen zijn. Het doet de vraag rijzen hoe het zo ver is gekomen. Het antwoord zit in de gevoerde politiek. De linkse politieke strekkingen zijn de oorzaak en de linkse partijen hebben hierin de grootste schuld. Zij liggen aan de basis van de huidige situatie.


Hier is het allemaal begonnen in de periode 1963-1964. Een brochure werd toen uitgegeven (in het Frans) om gastarbeiders uit Noord Afrika naar hier te laten komen.


De brochure is getiteld:


“VIVRE ET TRAVAILLER EN BELGIQUE, réalisé pour le Ministère de l’Emploi et du Travail par l’Institut Belge d’Information et de documentation.”


Op bladzijde drie staat dit zinnetje:


“La Belgique est un pays où le travail est bien rémunéré, où le confort est élevé, surtout pour ceux qui vivent en famille.”


“In België wordt arbeid goed betaald, het comfort is er hoog, vooral voor hen die in familieverband leven.”


Als men kijkt naar de scheiding der machten dan had de koning toen ook nog veel in de pap te brokken:


De uitvoerende macht: de koning en de ministers


De wetgevende macht: de koning en het parlement


De rechterlijke macht: de rechtbanken en tribunalen.


De Belgen worden voorgesteld als bestaande uit twee groepen die van elkaar verschillen door de taal die ze spreken en de regio waar ze wonen. Ze hebben beide een eigen cultuur en eigen tradities maar hebben in feite in grote mate dezelfde karakteristieken en voorkeuren. Verder wordt gezegd dat zowel Vlamingen als Walen in alle industriële steden en regio’s samen verblijven. Om een idee van een inkomen te geven worden de salarissen van 1962 vermeld die werden betaald door de verschillende takken van de industrie.


Onder het hoofdstuk “LA VIE DE FAMILLE ET LES LOISIRS(Het familieleven en de ontspanning), wordt herhaald dat men beter in familieverband kan leven:


“…séparé trop longtemps des vôtres, vous connaîtriez les effets néfastes de l’ennui et de la solitude. Vous êtes autorisé à vous faire rejoindre par votre famille après un mois.”


“… u kent de schadelijke gevolgen van verveling en eenzaamheid wanneer u te lang gescheiden bent van uw familie. U hebt de toelating om uw familie te laten overkomen na een maand.”


Er wordt wel bijgezegd dat de gastarbeider eerst een degelijke woonst moet hebben.


Op de laatste blz. staat:


“POUR OBTENIR DE PLUS AMPLES RENSEIGNEMENTS…


…adressez-vous à l’ambassade ou aux consulats belges de votre pays”


“OM MEER UITGEBREIDE INFORMATIE TE BEKOMEN…


…richt u tot de Belgische ambassade of  consulaten in uw land”


Dan volgt de adressenlijst van onze ambassades en consulaten in Algerije, Marokko, Tunesië enz.


De brochure sluit af met een “PETIT VOCABULAIRE FRANCAIS-NEERLANDAIS”


“KLEINE WOORDENSCHAT FRANS-NEDERLANDS”


Deze brochure was in de eerste plaats bedoeld om gastarbeiders uit Italië, Griekenland en Spanje naar hier te lokken. In het hoofdstuk over de sociale zekerheid wordt verwezen naar de conventies gesloten tussen België en Italië, Griekenland en Spanje. Dat zijn Europeanen waarmee we in zekere mate een cultuur delen die op dezelfde basisprincipes rust. De wetgevingen in de verschillende Europese landen vertoonden ook toen onderling geen enorme onoverkomelijke verschillen. Ze waren gebaseerd op democratische grondbeginselen. Terwijl er in de details misschien grote verschillen zaten waren er slechts kleine verschillen in de grotere en algemene aspecten. Daardoor waren er geen onoverbrugbare conflicten. Terwijl het toch ook de nodige tijd vergde, konden deze mensen zich goed inburgeren en integreren met het resultaat dat hun kinderen en kleinkinderen, behalve hun naam, geen directe band meer hadden met het land van herkomst. Dat is het resultaat van een geslaagde immigratie door integratie en inburgering.


Er werd echter ver buiten Europa gekeken en gastarbeiders uit Noord Afrika en Turkije werden naar hier gehaald. Het Beleid stond niet stil bij de enorme verschillen tussen deze culturen en de onze en vroeg zich blijkbaar niet af of die te overbruggen waren zonder conflicten te scheppen. Waren de verantwoordelijke ministers zelf wel op de hoogte van de gevolgen van deze beslissingen? Misschien werden beslissingen genomen op basis van contacten met regeringsverantwoordelijken en andere contacten op hoog niveau zonder de werkelijkheid en de gevolgen te kennen.


Net zoals je een vos niet in het kippenhok kan zetten kan je geen twee culturen, die zo extreem verschillen van elkaar en die in feite op veel punten tegengesteld zijn aan elkaar, dwingen om met elkaar te leven en eisen dat de nieuwkomers op korte tijd aan een groot deel van hun cultuur en gewoonten verzaken. Vooral nieuwkomers die overtuigd zijn dat hun cultuur superieur is. Dat loopt nooit goed af. Behalve een kleine minderheid, die zich wel heeft aangepast en ingeburgerd is, is het hele proces mislukt. En dan nog kan men zich afvragen hoe die kleine minderheid zichzelf ziet, want als puntje bij paaltje komt staan ze toch aan de zijde van hun “landgenoten” die niet ingeburgerd zijn.


Zonder weg terug is er maar één mogelijkheid voor de overheid: de autochtone bevolking aanpakken en bewerken. De methode lag kant-en-klaar te wachten in de dogma’s van het communisme en het socialisme. Om wijzigingen door te drukken die niemand echt wil wordt een bestaande situatie eerst slechter of erger gemaakt. Na verloop van tijd is iedereen die slechtere situatie zo beu dat de verandering zonder boe of bah aanvaard wordt.


In dit geval wordt de autochtone bevolking beschuldigd voor alles dat fout loopt. Wanneer mensen in een conflictsituatie opkomen voor hun rechten en zich willen verdedigen worden ze beschuldigd van racisme, discriminatie en xenofobie. Het tegenovergestelde dus. Mensen kunnen gerechtelijk vervolgd worden want er worden specifieke wetten voor gestemd met aanzienlijke boetes en straffen voor overtredingen. Er wordt ook een centrum opgericht waar de autochtone bevolking kan aangeklaagd worden en dat niet terugschrikt om situaties uit te lokken door “undercover” te gaan. De schrik om voor een discriminerende racistische xenofoob te worden versleten met de nodige boetes en straffen werkt enorm afschrikkend en blijkt voldoende te zijn voor velen om een oikofoob te worden. Het wordt tevens op alle mogelijke manieren aanbevolen. Ondertussen heeft de immigratie abnormale proporties aangenomen en van integratie is er geen sprake. Het aan de kaak stellen van het probleem is dikwijls op eigen verantwoordelijkheid.


Als deze trend niet tijdig gestopt wordt zal het leiden tot de vernietiging van westerse beschavingen en individuele bevolkingsgroepen met hun specifieke kenmerken en verscheidenheid die Europa hierdoor steeds zo interessant en kleurrijk hebben gemaakt.


Meng alle verschillende kleuren samen en de individuele kleuren verdwijnen. Het resultaat is zwart.


En de stad wil 50 jaar immigratie uit Noord Afrika en Turkije vieren?

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...