Ik wens dat Vlaanderen zijn onafhankelijkheid uitroept


Een artikel naar aanleiding van het overlijden van François Périn, gewezen minister, op vrijdag 27 september 2013, verschenen op de webstek van Doorbraak.be is het lezen waard:“Een prof met een mening, een politicus met een overtuiging”. In 1980 nam François Périn ontslag uit de senaat met deze woorden:


“Het is moeilijk parlementslid te blijven van een staat waarin men niet meer gelooft en waarvan het politieke systeem absurd lijkt en die een natie vertegenwoordigt die – volgens de termen van de Grondwet – niet meer bestaat.”


En:


“Je souhaite que la Flandre proclame son indépendance, que Bruxelles s’organise en ville internationale et que la Wallonie rejoigne la France.” (“Ik wens dat Vlaanderen zijn onafhankelijkheid uitroept, Brussel zich organiseert als een internationale stad en dat Wallonië zich bij Frankrijk aanhecht”.)


Lees aandachtig de eerste zin van het tweede deel: “Ik wens dat Vlaanderen zijn onafhankelijkheid uitroept….”



Die woorden laten aan duidelijkheid niets te wensen over. Onafhankelijkheid wordt niet gegeven, nooit, het moet worden opgeëist, uitgeroepen. Dan alleen zal Vlaanderen onafhankelijk zijn wanneer het die stap zet. De Walen verwachten dit al geruime tijd en hebben zich er al op voorbereid. Een paar jaar geleden maakte de RTBF nog een filmpje hierover dat als grap bedoeld was maar in het zuiden van het land geloofde men dat het de werkelijkheid was. Waarop wacht men dan? Op alle Vlamingen die nog niet overtuigd blijken te zijn. Dat is de zwakheid van Vlaanderen.


Men kan het misschien niet volledig eens zijn met alles wat François Périn zegt maar hij had het toen al begrepen. De rest van de politici blijkbaar niet, of misschien hebben ze het wel begrepen, maar zijn ze niet bereid al de voordelen en verworvenheden op te geven. Voor de poen is het te doen nietwaar.


De Belgische staat is een patiënt die kunstmatig in leven wordt gehouden met Vlaams geld en die aan Vlaanderen een fortuin kost. Hoe lang zal men dit nog volhouden? Zal men wachten tot het geld op is? Een argument dat dikwijls gebruikt wordt is de drempelvrees, dat het niet zal lukken, dat er chaos zal zijn. Dat is volkomen ongegrond, de chaos bestaat al, het kan alleen beter worden. Het werd al goed voorbereid door Gerolf Annemans in zijn boek “De Ordelijke Opdeling van België”. Het heeft ook niets te maken met politieke moed zoals al eens werd gezegd i.v.m. de splitsing van BHV, maar het heeft alles te maken met opportunisme en wie weet wat er nog bekokstoofd wordt achter de schermen.


Périn zegt ook dat België overgeleverd is aan een particratie. Niet alleen dat, maar de Belgische politici hebben met de jaren ware dynastieën gesticht. Het zitje in de Kamer of de Senaat gaat van vader op zoon, van moeder op dochter, van oom op nichtje, van grootvader op kleinkind enz. Het is waarschijnlijk een unieke situatie in de politieke wereld van vandaag want het beperkt zich niet tot een uitzondering maar is eerder de regelmaat. Men kan het ook bekijken als een manier om te zorgen dat zoon of dochter of een ander familielid een verzekerd bestaan zal hebben en niet van een uitkering moet rondkomen, of de betrokken personen de nodige kwalificaties en talenten hebben om de job te doen komt niet in vraag.


Verder noemt Périn ook de syndicaten die alles lam leggen naar willekeur. Het zijn de absurde eisen van de vakbonden die mee aan de basis liggen van de verhuis van grote firma’s naar de lage loon landen.


Als dat alles nog niet genoeg is om een land in chaos te storten is er nog het buiten spel zetten van het Vlaams Blok/Belang die wegens drogredenen werd veroordeeld en van iedere deelname in het bestuur wordt geweerd, op alle niveaus. Het is de ultieme belediging! Die onrechtvaardige en ondemocratische maatregel die werd voorgesteld door het multicultureel gekleurde communistische profitariaat van eigen bodem, dat zich vermomd heeft zoals een wolf in schapenvacht, moet worden afgeschaft. De rechtszaak tegen het Vlaams Blok en de toepassing van de schutskring tegen de partij betekende in feite het einde van de democratie in dit land. De politieke partijen die deze maatregel tot hun schande hebben aanvaard en toegelaten zijn geen haar beter dan de dictatoriale partij die het heeft voorgesteld.


De reden van uitsluiting heeft niets te maken met ongegronde beschuldigingen van racisme en discriminatie maar eerder met de splitsing van België en het einde van de monarchie. Het is daarom niet te verwonderen dat de groen/rode partijvoorzitter, die de schutskring heeft voorgesteld, door Albert II tot minister van staat werd benoemd. Wat een Januskop, een communist die de monarchie steunt en een onderscheiding aanneemt. Maar in dit land waar Magritte leefde en werkte is het surrealisme thuis. En dan is er ook de familiezaak van Laken die zich kost wat kost wil blijven handhaven, die al lang vergeten is dat zij dank zij de Vlamingen in 1950 op post kon blijven, die op Vlaams geld teert, die amper Nederlands spreekt en die zich in Vlaanderen onwennig als een vreemde eend in de bijt beweegt. Het zijn niet voor niets goede strategen die het spel al enkele eeuwen spelen. Het is niet omdat de huidige koning een wat stroeve onwennige indruk maakt dat hij niet zal weten hoe zijn zaak te verdedigen en te behouden. Met alle kosten betaald door het land en daarbij nog een enorme dotatie kan hij zich de beste strategen veroorloven, indien nodig, en dan is er ook nog altijd sa majesté la reine Mathilde, de vrouw voor de troon.

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...