Een nieuwe naam: “Superdiversiteit”?

Het is een tactiek zoals een ander en één die vooral wordt toegepast wanneer een product niet goed verkoopt. Verander de naam, breng desnoods hier en daar een kleine vernieuwing aan, of verleg een accent, en klaar is kees. Het speelt in op de hedendaagse nood aan steeds wat anders en nieuwer of moderner op de markt te kunnen brengen en de concurrentie de baas te kunnen blijven. Men wil iets aanbieden dat iedereen zal aanspreken en dat iedereen zal willen hebben.


Zo dacht ook Maurice Crul (hoogleraar onderwijs en diversiteit in Amsterdam) erover in verband met het woord multiculturalisme. Het begint stilaan te dagen, ook bij de linksen, dat het niet werkt, dat het geflopt is, dat men er niet meer in gelooft. Alle moeite en hersenspoelingen van de linkse politici ten spijt. Wie kent niet de wijze woorden: “Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt ze wel.”


Dan is het nu hoog tijd om in te grijpen, volgens de aanhangers van het linkse slinkse gedachtegoed. Eureka, we hebben het gevonden, moeten ze gedacht hebben, want het begrip kreeg een andere naam. Ze noemen het nu “Superdiversiteit”. Ze verleggen of onderstrepen tevens een paar klemtonen, vooral op het gebied van wie schuld heeft aan de mislukking van het door hen opgelegde en onnatuurlijke project. Zo kan dit aan de goegemeente opnieuw verkocht en door hen aanvaard worden. Dat geeft links de tijd om iedereen nog wat meer te indoctrineren en te beïnvloeden voor de meesten het door hebben dat er in feite niets veranderd is in de positieve zin, en dit hopelijk niet voor de verkiezingen van dit jaar.


Die tactiek werd in het verleden al toegepast, denk maar aan het verbod om overtreders met hun naam te noemen, want dan werd snel duidelijk over welke bevolkingsgroep het vooral ging. Daarom werd het woord “allochtonen” verplicht gebruikt, tot het weer duidelijk werd over welke groep overtreders het ging en een bepaalde groep zich gestigmatiseerd voelde. Dan werd overgeschakeld naar het woord “jongeren”. Een goede verstaander weet echter wel over welke jongeren het meestal gaat. Het is niet de naam of benaming maar de aard van het beestje dat doorslaggevend is. Als men morgen bij decreet een koe een varken moet noemen dan zal een koe er nog steeds uitzien als een koe, een graseter blijven en melk geven.


Het woord “superdiversiteit” is samengesteld uit twee begrippen die elk een positieve bijklank hebben. Men hoort dikwijls zeggen dat iets, een begrip, een overtuiging of een product, “super” is. Het ligt bij velen in de mond, en vooral bij de jeugd, wanneer een positieve kritiek wordt gegeven. Super is het eerste deel van het woord “superlatief”. De superlatief van goed is best (goed, beter, best). Dus er kan niets beters zijn, taalkundig gezien. Verder is er ook “Superman” die de verpersoonlijking is van het goede die het kwade telkens overwint.


Dan is er het tweede deel van het woord: diversiteit. Een woord dat zeer trendy is en vandaag de dag voor alles en nog wat wordt gebruikt in de positieve zin. Zodanig zelfs dat het praktisch een synoniem geworden is voor alles dat interessant is omdat het anders is dan het gewone, het dagelijkse, het gekende. Het is niet alleen de tegenpool van dat wat eentonig is, een woord met een negatieve bijklank en dat verveling aanduidt, maar het is ook zo goed als een synoniem geworden voor een gezond leven. Denk bvb maar aan de diversiteit in de voeding die wordt aangeraden door dokters en diëtisten, en niet te vergeten de tientallen kookprogramma’s op televisie, bij het samenstellen van de dagelijkse menukaart om een gezond leven te verzekeren.


Het woord “superdiversiteit” moet dus iedereen duidelijk maken dat er niets maar dan ook niets beters is. Het houdt tevens in dat als je een andere mening toegedaan bent, je in feite een aartsdommerik bent die niet weet wat goed voor hem is. Zelfs een dommerik zal dat nooit willen toegeven. Dat is nu precies de onderhandse strategie van het linkse gedachtegoed: het verdraaien of misbruiken van een begrip om zo te proberen andersdenkenden te overtuigen of op zijn minst schaakmat te zetten.


Dat de problemen van het multiculturalisme niet veranderd of verdwenen zijn met er een andere naam aan te geven, is niet altijd op het eerste zicht duidelijk merkbaar voor iedereen. Zeker niet voor hen die zich niet teveel verdiept hebben in de verkoopspraktijken en verborgen methodes van het linkse gedachtegoed. Men verbindt al vlug een naamsverandering aan een verandering van eigenschappen. Het is de zoveelste doorgedreven hersenspoeling van het communistische kamp en hun handlangers.
Zie ook: http://www.vlaamsbelang.be/nieuws/10539

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...