De appel valt nooit ver van de missionaris!

Wie zaterdag 19 oktober naar het VTM nieuws van zeven uur heeft gekeken zal ook de “opvoering” hebben gezien van het agressief en provocatief gedrag van Bontinck “de ouwe.” Het was een aaneenrijging van beschuldigingen en gal spuwen met overtuiging. De man raasde aan één stuk door, liep rood aan en werd geleidelijk aan minder verstaanbaar door de afgebeten woorden die hij uit zijn vernepen mond perste.


Waar hebben we dat nog gezien en gehoord?


De vragen die hem werden gesteld door het nieuwsanker werden niet beantwoord tenzij met ontwijkende verklaringen.


Waar hebben we dat nog gehoord?


De laatste woorden waren eisen en beschuldigingen tegen politie, justitie en, hoe kon het ook anders, politieke partijen (van rechts natuurlijk indien er nog enige twijfel zou zijn.)


Waar hebben we dat nog gehoord?


Het nieuwsanker zat er ongemakkelijk bij. Het leek er op dat hij dit niet had verwacht. Hij werd dan ook constant onderbroken.


Waar hebben we dat nog gehoord?


Een kleine samenvatting. In het begin beweerde hij dat zijn zoon een slachtoffer was en dat die onmiddellijk zou terugkeren op vraag van zijn vader. Met verwijten aan de Staat om niets te doen verklaarde hij dan dat hij zijn zoon zelf zou gaan zoeken!? Met belangstelling van de media en veel tamtam vertrok de vader. Men kan zich afvragen hoe het mogelijk is dat dit individu zonder slag of stoot, en naar zijn zeggen tot driemaal toe, Syrië kon binnengegaan en zonder slag of stoot weer kon terugkeren. Hij beweert contact te hebben gehad met rebellenleiders ter plaatse, in een huis, waar ook zijn zoon zich bevond. Hij mocht zijn zoon echter niet zien. Bij zijn derde reis, missie (sic.) naar Syrië kon “missionaris” Bontinck dan eindelijk zijn zoon meebrengen en wel omdat zijn zoon geen strijder was maar een hulpverlener! Dit werd dik onderlijnd want, zo beweert deze missionaris, strijders mogen niet terugkeren van de leiders ter plaatse. Hij heeft hulp gehad vanuit het buitenland maar wou niet zeggen van wie. Hij geeft met fierheid toe dat hij de autoriteiten bewust misleid heeft, terwijl hij met zijn paspoort zwaaide, om zoonlief terug naar hier te brengen. Zijn woorden: “bewust door de mazen van het net geglipt”. Hij maakt ook nog een vergelijking met de verkiezing van een paus: “Voor ons is er witte rook”. Ook een missionaris kan dromen nietwaar? Tot slot heeft hij de pretentie te zeggen dat hij de autoriteiten eens zal leren hoe ze het moeten aan boord leggen om jongeren terug te brengen.


Ondertussen zijn er feiten aan het licht gekomen als zou zoonlief zich voor zijn vertrek al bekeerd hebben tot moslim en dat hij nu hier in Antwerpen wil leven volgens de islam en als men hem dan als radicale moslim beschouwt dan is dat maar zo. (Zijn woorden.)


De kers op de taart, terwijl missionaris en zoon al in Nederland waren, beweerde de vader tijdens een telefoongesprek dat ze zich in Frankrijk bevonden. De vraag waarom hij loog werd niet beantwoord, tenzij met een tirade over hoe racistisch het hier allemaal is en hoe Syrië strijders met open armen in Nederland en Frankrijk worden ontvangen.

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...