Communisme is een illusie.

Het agentschap Belga publiceerde eergisteren het nieuws dat Tine Van Rompuy, zus van Herman en Eric, officieel lid geworden is van de PvdA. Zij verkondigde:


“Ik voelde in het verleden wel sympathieën voor de partij, maar ik zag het niet zitten om zelf lid te worden. Nu ik met brugpensioen ben, heb ik me kunnen verdiepen in hoe de partij werkt en denkt”, zegt Van Rompuy op de PVDA-website. “Ik vind er echt mijn gading.”


Als dat geen openbaring is!


Wie nog twijfels had over het communistisch gedachtegoed van de EU zal hier misschien door overtuigd worden. Het zou verwonderlijk zijn dat in één en hetzelfde nest verschillende overtuigingen bestaan die elkaar radicaal tegenspreken. De EU werd niet alleen gesticht door communisten, ze wordt er ook vandaag nog door geleid. Het is een feit dat de klassieke partijen overal ver naar links opgeschoven zijn. Ze behouden hun namen of voegen er een kleine verandering aan toe (vooral het woord democratisch is populair bij communisten) maar hun gedachtegoed is links en extreem links. En wie kan men beter voor zijn PvdA kar spannen dan de zus van een niet verkozen president.


Communisme is een illusie die enkel onder dwang kan bestaan en waarvan de leiders de enige rijken en bevoordeelden zijn. De bestaande rijken worden onder dwang, of door een doelgerichte wetgeving, van hun bezittingen beroofd en de armen krijgen er zogezegd een deel van. Wanneer alles echter (her)verdeeld is blijven er enkel nog armen over, behalve enkele rijke partijbonzen aan de top van de partij die goed voor zichzelf hebben gezorgd.


De bevolking die van alle initiatieven gespeend is en constant gehersenspoeld wordt is een gemakkelijk in toom te houden massa. De enkelingen die nog individuele gedachten hebben en die durven om buiten de strikte lijnen van de partij te marcheren worden geëlimineerd, soms wel met een schijnproces, maar enkel als het niet anders kan omdat het nieuws ervan toch naar de buitenwereld is doorgesijpeld. Het was zo in de Sovjet Unie en het is zo in alle andere communistische staten.


In zijn boek “Le Livre noir du communisme, Crimes, terreur, répressions” schat auteur Stéphane Courtois het aantal slachtoffers van het regime wereldwijd op 94 miljoen, terwijl het aantal slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog geschat wordt op 72 miljoen. Dat kan tellen nietwaar. Tevens zegt hij dat “Communistische regimes massamisdaad veranderen in een overheidssysteem”.


Deze feiten zijn gekend en men zou dan ook verwachten dat deze radicale dogma’s hier geen voedingsbodem vinden en dat een communistische partij hier geen volgelingen kan vinden. Maar blijkbaar zijn er nog altijd mensen die in het “gratis” sprookje geloven. Ze worden daarin geholpen door mensen met een gladde tong die anderen willen laten geloven dat ze zelf maar één ideaal hebben, de armen te helpen en die zich voordoen als een hedendaagse Robin Hood die het leven van de sukkelaars zal verbeteren als men voor hun partij kiest.


Na de ineenstorting van de USSR hebben de communisten de nadruk verlegd van het economisch- naar het sociaal/cultureel vlak. Op die manier worden hun dogma’s al van kindsbeen af via allerlei verenigingen opgedrongen en het is zeer effectief.


Op sociaal vlak wordt alles omhuld met de mantel van naastenliefde om de zogenaamde minderbedeelde bevolking te helpen. Wie kan daar iets op tegen hebben nietwaar?


Op cultureel vlak gaat men liedjes, gedichten en toneelstukjes brengen die het grote publiek in dezelfde richting moeten duwen met een sterk vereenvoudigde en soms haast karikaturale voorstelling van de slechte rijke en de brave arme. Het spreekt vanzelf dat iedereen medelijden zal hebben met de brave arme.


Het heeft succes want niemand wil zichzelf beschouwen als een harde vrek die niets geeft om zijn naaste. Men denkt niet verder na over de gevolgen van een communistische politiek die op zijn minst een verhoging van belasting inhoudt. Het geld voor de steun moet van ergens komen.


Maar het zijn vooral de verborgen intenties, de verborgen agenda, die men moet zoeken en bekijken. Het politieke doel wordt nooit op een duidelijk herkenbare manier meegedeeld. Want de “herverdeling van eigendom en rijkdom” blijft centraal staan. Het is het basisprincipe van het communisme, alles voor de gemeenschap en niets of weinig voor het individu. De betekenis van het woord communisme is gemeenschappelijk. Zal men nog als alleenstaande in een groot huis mogen wonen, of zal men dat verplicht met anderen moeten delen? Zal men nog een auto mogen bezitten voor zichzelf alleen of zal men die ook verplicht met anderen moeten delen?


Absurd, ja maar communisme is absurd. Er wordt nu al autodelen aanbevolen onder de naam “cambio”. Dit is een voorloper om auto’s van individuele eigenaars te bannen. Behalve voor de partijbonzen dan, die zullen wel een grote slee met chauffeur ter beschikking hebben zowel voor officieel als privaat gebruik. Dat is hier nog niet zo lang geleden gebeurd toen de broer van Tine, de niet verkozen president Herman Van Rompuy, een “dienstwagen” gebruikte voor privé doeleinden.


Men gaat ook op een averechtse manier werken zoals een bestaande situatie eerst moeilijker maken om dan de voorheen geplande verandering zonder te veel tegenwind door te voeren. Men moet maar even denken aan het fileprobleem. Dat kon opgelost worden door bvb wegen te verbreden. In plaats daarvan werden wegen versmald door bvb een rijvak voor het openbaar vervoer te reserveren. Andere belemmeringen werden ingevoerd zoals enkelrichting straten en zo werd het probleem acuter gemaakt. Met die averechtse tactiek wil men mensen verplicht overtuigen om het openbaar vervoer te nemen.


Verder worden wetten gemaakt en taksen ingevoerd die het praktisch onmogelijk maken om een situatie terug te draaien zonder er terug veel belastinggeld tegen te smijten. Op die manier worden bestaande vrijheden stap voor stap ingeperkt en weggenomen maar altijd in het teken van de bescherming van de zwakkeren, zodat het werkelijke doel nooit duidelijk herkenbaar is en er weinig tegenstand komt. Men krijgt telkens maar een deel van het geheel te zien tot het te laat is.


Communisme is een totalitair regime en kan het misschien daarom zo goed vinden met de islam, daar wordt ook geen tegenspraak geduld.

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...